Baaldagen… iedereen kent ze wel. Zo van die dagen waarop je het liefst even weg bent van alles. Even niet moeten werken. Een dag waarop je iets zoekt om te doen, om je gedachten te verzetten. Tijdens ons IVF-traject hebben we er zo wel enkelen gehad. Het was sowieso balen wanneer het resultaat weer tegen viel. Balen na een slechte deling van de embryo’s… Balen omdat we weer niet zwanger waren… Ik had ook met mijn vrouw de afspraak dat ze me opbelde als het op het werk weer alleen maar over baby’s ging. Of over zwanger zijn. Zeker in het begin was dat ook balen. Dan hakte dat er telkens weer in.

En dan namen we een snipperdag. Een verlofdag! Een dagje voor ons tweetjes waarop we gingen wandelen. Of naar de zoo. Of gewoon in de zetel ploften. Heel vaak was dat het moment dat we tegen elkaar uitspraken waarom het balen was. Even stilstaan. Even voelen. En dan weer doorgaan. Zo ging dat dan. In heel het proces van IVF en rouw ben ik nooit meer dan één dag per keer thuis geweest. Ik merkte schroom. Nu nog steeds.

Op het moment dat we beslist hebben om te stoppen met onze pogingen en beseften dat onze kinderwens nooit in vervulling zou gaan, had ik echt nood aan een ‘break’. Een maand er tussen uit. Een maand om een start te maken met mijn rouwproces. Ik heb nooit het lef gehad om dat te doen. Ook daar heerst weer een soort van taboe over. Net zoals je in een IVF-traject ‘sukkelt’, sukkel je ook in je rouwproces. Je hangt dat natuurlijk niet onmiddellijk aan de grote klok. Je vertelt niet onmiddellijk tegen iedereen dat je moet berusten in kinderloos te zijn. En toch ben je al aan het rouwen.

Toen mijn vader stierf, ben ik gecrasht. Ik heb toen 2 weken ziekteverlof genomen. En dat was verre van genoeg. Dat was 2 weken verdriet hebben, 2 weken met een glimlach terugdenken aan de leuke tijd samen, 2 weken de warmte van mijn moeder, zussen en familie, 2 weken van troosten en getroost worden. Als je je kinderwens moet opbergen, verlies je ook iets. Iemand! In mijn hoofd was mijn dochtertje immers al aan het opgroeien. Ik was al aan het uittekenen wat we samen zouden doen. Wat ze allemaal zou meemaken. Enkel de formaliteit van geboren te worden moesten we nog overbruggen. Die ‘formaliteit’ bleek onoverbrugbaar. En dan stort je wereld in. Dan zit je ineens in een rouwproces. Maar je omgeving heeft dat helemaal niet door. Niemand die troost? Niemand die vraagt hoe het met je gaat? Niemand die luistert…

Er bestaan ondertussen zoveel verlof stelsels: borstvoedingsverlof, ouderschapsverlof, vaderschapsverlof, moederschapsverlof, verlof voor palliatieve zorgen,…Maar verlof om te rouwen over een onvervulde kinderwens bestaat niet. Daar zouden ze nog iets op moeten vinden. Zo stilstaan aan het begin van mijn rouwproces heb ik echt gemist. Ik ben immers zo snel ‘meegesleurd’ in de dagdagelijkse maelström. Ik heb zoveel gedachten niet neergeschreven. Zoveel zaken niet gedacht die ik had willen denken. En die later toch de kop op steken. En dan merk je… verdorie daar ben ik precies nog niet mee aan de slag gegaan. Ooit ga ik hier nog iets mee doen. IVF-trajecten en werken. Onvervulde kinderwens en werken… Wordt vervolgd!