‹ Terug

Allerzielen…2 november is in België de dag dat we expliciet onze voorouders herdenken. Het is maar een dag. Arbitrair gekozen. Waarschijnlijk omdat de dagen aan het korten zijn. Er gaat immers geen dag voorbij dat ik niet aan mijn papa denk. Ook aan mijn grootouders denk ik regelmatig terug. En als ik in het geboortedorp van mijn vader kom, het mooie Leut, dan rij ik ook wel eens langs het huis van zijn grootvader, Petrus Aussems (Pieter). Hij is geboren in 1869. 2 november is ook de geboortedag van mijn grootmoeder langs vaderzijde. Ze zou 117 jaar geworden zijn. 

 

Ik ben altijd al gefascineerd geweest door mijn stamboom. De roots die deels mee bepalen wie je bent. De mama van mijn mama heb ik tot 2007 mogen kunnen. Toen de ouders van mijn papa stierven was ik 12 en 13 jaar. En de papa van mijn mama heb ik maar kort gekend. Ik was 6 jaar toen hij stierf. Het was genieten om hun verhalen uit het verleden te horen. Mijn papa maakte er een punt van om de verhalen en de voorouders levend te houden. Zo zou de hond van mijn overgrootvader dagen lang zijn gaan treuren op zijn graf toen hij overleden was. Als hij zulke dingen vertelde, hing aan zijn lippen.

 

Mijn stamboom fascineert me sowieso. Ik heb een neef die ondertussen tot 1545 terug gegaan is in zijn stamboomonderzoek. De vroegste voorouder die hij heeft teruggevonden met de naam Aussems binnen onze stamboom is Aussems, Petrus de Oude. Hij woonde in Noorbeek. De naam Aussems zou afgeleid zijn van Aus dem Es. Es is volgens mij dan weer een hoger gelegen akker. Misschien heb ik dus nog wel Duitse voorouders of is het een dialect. Noorbeek ligt in de buurt van Voeren. De plaats waar ik regelmatig mijn gesprekjes met mijn therapeut heb. Misschien dat ik één van de volgende keren eens een bezoekje breng aan Noorbeek.

 

Verhalen… dat is voor mij ook weer gelinkt met nazinderen. Met mijn psycholoog heb ik het er wel eens over. Hoe zinder ik na? Of hoe lang zinder ik na? Zelfs met kinderen is dat relatief. Los van het feit dat dat afhangt van de band die je met je kinderen hebt. Met wat geluk ken je je ouders en grootouders. Tegenwoordig soms zelfs je overgrootouders. Maar veel verder dan dat gaat het niet. 100 jaar dat men zich jou nog herinnert. Als je kinderen hebt.

 

Hoe lang zou je herinnert worden als je geen kinderen hebt? Ik vermoed dat je nog wel verder leeft in de verhalen van familie en vrienden. Je broers en zussen. Misschien je neven en nichtjes. Maar dan is het gedaan. Dan ben je echt dood. Dat komt binnen.

Zonder hem te kennen leeft Petrus de Oude Aussems nog verder in mij. Ik heb sowieso nog een groot stuk van zijn DNA in mij. Maar de tak die ik ben in onze stamboom, zal niet verder vertakken.

 

Het is weeral november. De dagen worden somber. Los van Allerheiligen en Allerzielen is november sowieso voor mijn een maand die ik link met rouwen. Op 5 november 2017 kregen we de laatste keer het nieuws dat de ICSI-poging niet gelukt was. Kinderen krijgen die de combinatie zouden zijn van mijn stamboom en die van mijn vrouw zou geen optie meer zijn. Daar stopte het voor ons.

Als ik terugkijk op de 5 jaar, dan heb ik wel al een hele weg afgelegd. Ik voel me sterker als daarvoor. Stilaan kan ik genieten van andere dingen. En ik heb een belangrijke taak. Dat is om de herinneringen aan mijn papa en voorouders levendig te houden. Zo lang ik leef zullen zij niet sterven!