Afgelopen week mocht ik voor het werk een opleiding rond veerkracht volgen. Ik was vooral benieuwd om wat zaken op te steken ivm veerkrachtige teams. Zoals het zo vaak gaat in dit soort trainingen duik je algauw je eigen onderbuik in. Al bij de eerste oefening was het raak. “Neem een moment van de afgelopen dagen waar je blij van werd en benoem dan 5 elementen die maken dat je daar blij van werd”. Lap! Eén iemand moest zijn situatie vertellen, de andere 2 mochten alleen maar luisteren en op het einde iets ‘teruggeven’. Het lot besliste dat ik eerst mijn verhaal mocht doen in mijn groepje.

Ik had het weekend ervoor genoten van een etentje met mijn schoonouders in de brouwerij bij ons in de buurt. Gewoon lekker eten, drinken en bijkletsen. Niets grootst maar ik geniet enorm van die kleine dingen. Toen ik moest benoemen waarom het me blij maakte, maakte ik de link naar mijn vader die er niet meer is. Mijn schoonvader kan hem absoluut niet vervangen en dat is ook helemaal niet nodig maar de gesprekken met mijn schoonvader doen me steevast mijmeren over de gesprekjes die ik had met mijn vader op de bank in zijn tuin. Dan verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Dat was quality time met papa. Ik mis hem enorm. En ik benoemde dat naar mijn 2 luisteraars.

Toen was het tijd dat de zwijgers mochten spreken. Eén van die collega’s is enkele jaren geleden haar man verloren aan kanker. Ze benoemde dat ze het enorm sterk vond dat ik mijn vader en het gemis nog durfde te benoemen. Ze merkte immers soms wat schroom om het nog over haar overleden man te hebben buiten haar gezin en de naaste vrienden. Ze kreeg soms ook de reactie: “Ben je daar nog mee bezig”. Dat… dat kwam binnen.

Ik dacht namelijk dat als je rouwt om een zichtbaar verlies je omgeving steeds je verlies meeneemt. Je wordt steeds geassocieerd met de persoon die je verloren bent. En dus kunnen anderen die dat weten het daar met jou over hebben. Zodat die persoon niet dood gezwegen wordt. Helemaal anders dan wanneer je rouwt om iemand die er enkel in je hoofd is geweest. Logisch dat niemand me vraagt of ik nog vaak aan de dochter denk die ik nooit heb mogen hebben. Was ik even mis. Ook mijn collega had iets van een strijd… een struggle in zich om haar overleden man door haar omgeving niet dood te laten zwijgen. Soms voelde ze de drang om toch nog over haar man te praten tegenover anderen. Het was niet altijd opportuun en dan deed ze dat ook niet. Maar voorlopig nam ze het moment later ook niet meer.

Zelf ben ik ook wat aan het ‘spelen’ met ‘wanneer neem ik ruimte in door het over mijn onvervulde kinderwens te hebben’. Niet eenvoudig. En de drukte van de dagelijkse realiteit zet daar ook nog eens wat spanning op. Maar stap voor stap heb ik wel het gevoel dat ik de goede weg op ga.

Tijdens de 2-daagse opleiding werd een model meegegeven over hoe je veerkrachtig met verandering in je omgeving (op het werk) omgaat. Het ABCD van veerkracht en wendbaarheid. Acceptatie waarin je de veranderde situatie accepteert. Betekenis… wat is nu van belang in deze verandering. Connectie… terug connecteren met elkaar en tot slot de D van daadkracht of doen. Dus actie ondernemen. Ik heb het gevoel dat ik in mijn rouwproces met deze stappen bezig ben. Ik ga daar nog wel eens voor- en achteruit in. Maar dat is ok. Zo heb ik alleszins ondanks alles toch het gevoel dat ik positief en duurzaam met mijn rouwproces omga.