Terwijl ik deze website in elkaar steek besef ik dat het ongeveer 3 jaar geleden is dat mijn vrouw en ik beslist hebben om onze IVF-pogingen te staken. Een kleine 6 jaren van operaties, hormonenbehandelingen, inspuitingen, hoop, verdriet, gevoel van onrechtvaardigheid,… Tijdens die jaren was alles zeer gepland. De medische wereld dicteert. En je moet als koppel met een kinderwens sterk in je schoenen staan om je eigen tempo te bepalen. Maar eind 2017 kwam daar dus een eind aan. Als je na lang wikken en wegen de knoop eindelijk doorhakt zit je ineens in een rouwproces. Daarvoor heb je eigenlijk nog hoop. Een sprankeltje. En eerlijk gezegd in het begin van je rouwproces ook nog een beetje. Je hoort immers soms zo van de mirakelverhalen. “Ze zijn gestopt met IVF en toen is het toch op de natuurlijke manier gelukt.” Ook al zegt je verstand dat dit niet kan. Vlug ebt dit beetje hoop weg en word je met je neus op de feiten gedrukt. Ik zal nooit papa worden. In mijn hoofd was mijn dochtertje al wel aan het opgroeien. Ik was op het bord in mijn hoofd al vanalles aan het uittekenen voor haar. Ik had plannen voor haar en zou proberen om mijn waarden en normen samen met mijn vrouw aan haar door te geven. Ik heb het geluk dat ik tijdens de Ivf-behandelingen altijd heel goed heb kunnen praten met haar. Over de fundamentele beslissingen waren we het steeds eens. Daar ben ik enorm dankbaar voor want volgens mij gaan daar heel wat relaties op stuk van koppels met een kinderwens. Het proberen zwanger te geraken heeft onze gesprekken en relatie een nieuwe diepte gegeven. Maar rouwen doet iedereen anders. En dat was spannend.