Een paar jaar geleden toen ik zocht naar zingeving voor mijn onvervulde kinderwens, ben ik via mijn psychologe terecht gekomen bij een coach in het Gentse. Samen met mijn psychologe was ze voorvechter geweest om binnen de regelgeving en de politiek ondersteuning te voorzien voor mensen zoals wij. Zodat we eenvoudig aan rouwbegeleiding zouden geraken. Zodat dit erkend zou worden door de mutualiteiten. Zodat werkgevers hier rekening mee zouden moeten houden. Vooral dat laatste triggert me momenteel nog steeds. Het is helemaal niet evident om een IVF-traject te combineren met een baan. Laat staan om het rouwproces te combineren met een baan. En ik voel dat ik hier ooit nog iets mee zal doen. Werkgevers en leidinggevende sensibiliseren om om te gaan met dit moeilijk topic. Collega’s tips geven hoe ze kunnen luisteren naar collega’s in een IVF-traject of rouwproces. Met lotgenoten de zaken delen die mij geholpen hebben om het bespreekbaar te maken.

Voor mensen met kinderen zijn er allerhande statuten om de combinatie werk en kinderen te vergemakkelijken. Maar niet voor ons. Niet voor iemand die onopvallend in de rollercoaster van een IVF-behandeling zit. Niet voor iemand die onopvallend zijn of haar verdriet een plaats probeert te geven. Iemand die in de boksring zit, zeker in de begin fase waar te pas en te onpas de confrontatie met die andere werelden om de hoek loert. Die werelden vol kindergeluk.

Beide dames hebben uiteindelijk de handdoek in de ring moeten gooien. De politiek wilde niet luisteren. En niet alleen de politiek. Onlangs hoorde ik een lotgenote die super tof over haar proces en verdriet kan schrijven. Ze had al 4 uitgevers haar bundel met teksten laten lezen. Alle vier waren ze laaiend over haar schrijfstijl. Maar het was steeds weer te donker en te zwart. Daar hadden ze geen publiek voor. Zonde… want dat is wel het gevoel waar we in verkeren. En het zou kunnen helpen om de verbinding terug te vinden tussen onze 2 werelden.

Ik keek dus erg uit naar mijn gesprek met die coach. Het was een constructief gesprek maar ik kwam toch enigszins van een kale reis terug. Als hoofdboodschap onthield ik vooral dat ik niet mijn hele leven moest laten domineren door een zoektocht naar zingeving. Zij had dat ook gedaan. Ze had wel 2 kinderen maar enfin soit.

En toch ben ik super dankbaar voor dit gesprek. Het was helemaal geen kale reis! Er is immers één les waar ik haar zeer dankbaar voor ben en die ik op de dag van vandaag nog steeds meedraag. Elke dag mag en kan ik voor de volle 100% voor mijn vrouw kiezen. Ik moet mijn aandacht niet verdelen over mijn kind en haar.

Het is nu bijna weekend. En ik kijk er al naar uit haar straks weer te zien. En weer voor 100% voor haar te kiezen. We hebben geluk dat we elkaar niet verloren zijn in al die IVF-pogingen. En dat ik haar ook niet verloren ben in deze rouwfase. Dat blijf ik spannend vinden want ze rouwt heel anders dan mij. Ze heeft andere noden dan mij om die donker wolk die soms boven ons hangt te dulden. Maar voorlopig zijn we elkaar niet kwijt. Voorlopig kiezen we 100% voor elkaar. En daar drink ik straks met haar een lekker glas bier op!